تصویرسازی

واژه‌ی «تصویرسازی» معانی مختلفی دارد.
اما عمولاً تصویرسازی به تصویری اطلاق می‌شود که با یک متن همراه باشد.
تصویرسازی می‌تواند در قالب طرح، نقاشی، و عکس باشد، و یا به شکل نقشه، گراف، یا نمودار درآید.
برخی تصویرسازی‌ها به درکِ متن کمک می‌کنند و یا اطلاعات اضافی ارائه می‌دهند.
برخی دیگر فقط جنبه‌ی تزئینی دارند.

تصویرسازی‌ های اولیه

اولین نسخه‌های خطی شناخته شده‌ای که هم شامل کلمات و هم تصاویر بوده، مربوط به طومار‌های مصر می‌باشد.
طومارهای مصر، ورق‌های طویلی از پاپیروس بودند که برای ثبت و نگهداری از آنها استفاده می‌شد.
(پاپیروس چیزی شبیه به کاغذ بود که از گیاه پاپیروس تهیه می‌شد.) یونانیان باستان نیز از طومارهای پاپیروس استفاده می‌کردند.
بین ۱۰۰ تا ۴۰۰ سال پس از میلاد، کودکس‌ها جای طومارها را گرفتند.

کودکس‌ها دست‌نوشته‌هایی از جنس کاغذ پوستی (که از پوست حیوانات تهیه می‌شد) بودند.
آثار تصویرسازی شده‌ی شعرایی همچون هومر و ورژیل از جمله اولین کودکس‌ها به شمار می‌روند.
حدود ۱۰۰ سال پس از میلاد، با اختراع کاغذ توسط چینی‌ها، رویه و سنت طولانی‌مدتی در دنیای تصویرسازی غرب و شرق به وقوع پیوست.
در چین، برای نوشتن حروف و کشیدن تصاویرِ آبرنگی بر روی کاغذ از قلم‌مو و جوهر استفاده می‌کردند.
در دنیای اسلام، تصویرسازان عمدتاً روی طرح‌های تزئینی و خوشنویسی (هنر دست‌خط زیبا) تمرکز کرده بودند.
در اروپا در طی قرون وسطی، راهبان متون مقدس را به صورت نطق‌های پندآمیز ثبت و با تصاویر و طرح‌های زیبایی تصویرسازی کردند.

تصویرسازی های اولیه